راهکار روزنهی امیدنویسنده و کارگردان: دیوید ئو راسل؛ فیلمنامه بر اساس رمانی از متیو کوئیک
بازیگران: بردلی کوپر، جنیفر لارنس، رابرت دنیرو، جکی ویور، کریس تاکر و آنوپام کر
محصول ۲۰۱۲ آمریکا، ۱۲۲ دقیقه
اتمسفر فیلم دیوید ئو راسل دوست داشتنی است. پر از لحظههای خوب و بده بستانهای درآمدهی بازیگرانَ ش. یک جور «خُل خُلی» خوب در قصه وجود دارد که ئو راسل در مقام نویسنده، خوب از کتاب مرجع به فیلم نامهاش منتقل کرده. حداقل در نیمهی اول فیلم، این کار را خیلی خوب انجام داده. تیم بازیگری هم که فوق العاده است. فیلم یکی از بهترین بردلی کوپرهای همهی این مدت را دارد و ظرافتهای بازی دنیرو شبیه بازیهای روزگار اوجَ ش است. جنیفر لارنس هم که مثل همیشه نقطه اتکای هر فیلمی ست که در آن حضور دارد.
با همهی اینها، فیلم به مرزهای «خیلی خوب» و «عالی» نمیرسد چون ئو راسل در اندازهی نماها و شکل حرکات دوربینَ ش تابع آن «خل خلی» موجود در ریتم داستان و حتا میزانسنهای خودش نیست. سعی هم کرده، باشد، ولی ماجرا به تصنع ختم شده. این جا با یک سری زوم و زوم بکهای عجیب، تراکهای بیجهت و حرکات ۳۶۰درجه دور کاراکترها طرف یم که انگار به فیلم وصله شدهاند. شاید یک دکوپاژ سادهتر و اعتماد به درآمدن حس دیوانه گی جاری در صحنه بر اساس بازی بازیگران میتوانست فرمول نجات باشد.
در فیلمی که بنیانَ ش بر دوست داشتن زوج اصلی و همذات پنداری با آن هاست، شکل کارگردانی ئو راسل هرچند دقیقه یک بار من را از فیلم بیرون انداخت و ارتباطَ م را با جهان فیلم قطع کرد. شاید این بازیهای فرمی به درد فیلمهای قبلی خود فیلم ساز (مثل «مبارز» یا «سه پادشاه») میخورد اما این جا چنین نیست. به همین دلیل هم هست که «راهکار روزنهی امید» را با زوج کوپر و لارنساش، برای دنیروی جادوییاش و برای دیوانه گی جاری در آن به خاطر خواهیم سپرد، نه به خاطر دیوید ئو راسل.
انتخاب ویژه؟ چه کسی غیر از آنوپام کر، بازیگر کهنه کار هندی به نقش دکتر پاتل، وقتی نصف صورتَ ش را سبز کرده؟