آلمانی خوبکارگردان: استیون سودربرگ
نویسنده: پل آتانسیو؛ بر مبنای رمانی از جوزف کنون
بازیگران: جرج کلونی، کیت بلانشت و توبی مگوآیر
محصول ۲۰۰۶ آمریکا، ۱۰۵ دقیقه
هنر استیون سودربرگ این است که همیشه میتواند غافلگیرت کند. از دستمالیشدهترین سوژههای جهان میتواند فیلم غریبی مثل «full frontal» بسازد و از آمادهترین لقمه برای فتح قله، فیلم نچسبی مثل همین «آلمانی خوب». هنر سودربرگ این است که اینجا با جرج کلونی و کیت بلانشت بهجای «کازابلانکا»ساختن، تریلرساختنَش گل میکند و شانس ساختن رومانسی را که میتوانست در دل جنگجهانی یادآور عاشقانههای باشکوه کلاسیک باشد، خیلی راحت از دست میدهد.
مشکل فیلم بیش از هرچیز تیم بازیگریاش است. بلانشت بیشتر از اینکه اینگرید برگمن باشد، شبیه گاربو است و کلونی هرچند بوگارت است اما فیلمی که قهرمانَش یکسکانس در میان، یکبار کتک میخورد و یک بار خودش را درمان میکند، از اساس نیازی به بوگارت ندارد. هیچکدام از نقدهای تند و تیز فرنگی را راجع به فیلم باور نکردم، تا خودم فیلم را دیدم. «آلمانی خوب» واقعن همانقدر بد است که همه گفتند و نوشتند. فیلمی که به جرأت فقط یک دیالوگ خوب دارد. جایی که مرد پس از دیدن محبوبهاش و در شرایطی که مدتها از او دور بوده، وقت مستی بعد از رفتن زن میگوید «فکر نمیکردم اینجوری ببینمَش...» و بعد، انگار که یادش میافتد در همین حالت هم هنوز دوستَش دارد، خودش را اصلاح میکند: «فکر نمیکردم دوباره ببینمَش...».