کارگردان: کامران قدکچيان
نویسنده: قربان محمدپور
بازيگران: فرامرز قريبيان، الناز شاکردوست و پژمان بازغي
اکران: ۱۳۸۹
«فاصله» داستان دختري به نام مريم (الناز شاکردوست) است که وقتي همسر سابقاش محمود (بازغي) او را رها ميکند، به تهران ميآيد تا از مرد انتقام بگيرد، و راه اين انتقام، ورود به خانهايست که محمود قرار است داماد آنجا شود، و نقشهي اين ورود، دلبري از پدر عروس تازهي محمود، نويسندهاي قديمي بهنام مغربي (قريبيان) است. داستان «فاصله» همهي ملات لازم براي ساخت يک ملودرام خوشآبورنگ و البته پرسوزوگداز را براي قدکچيان فراهم ميکند و از حق نبايد گذشت که او هم تلاش ميکند، به شيوهي کارهاي قديمياش، فيلمي تحويل مخاطب عام سينماي ايران دهد که قصهاش را خوب تعريف کند و او را تا پايان، پاي داستان نگه دارد. اينکه نيمهي اول داستان يعني مقطعي که قرار است مريم دل از مغربي ببرد، زيادي کش آمده و بيقصهبودناش سبب شده عشوههاي شاکردوست و پسزدنهاي قريبيان بعضي جاها حتا خندهدار از آب درآيد، يا در سکانسهاي نخست حضور پژمان بازغي همهچيز زيادي اغراقشده و مصنوعي بهنظر ميرسد، ايراداتي سختگيرانه بر بدنهي يک ملودرام عامهپسند است. بهجاي اين ايرادگيريها، ترجيح ميدهم ببينيم که قدکچيان به کمک فيلمبرداري که ناماش را در تيتراژ فيلم ديگري بهخاطر نميآورم (کاميار فاروقي)، تمام سعياش را کرده تا فيلماش قاببندي و دکوپاژ خوبي داشته باشد، يا موسيقي کار را به يحيا سپهريشکيب سپرده، که با نوع سازبندي و نواهاي مختص به خودش، انتخابي خارج از عرف براي يک ملودرام بازاري بهنظر ميرسد. يا اينکه دقت کنيم حسوحال چند سکانسي را که به کشمکش بين مريم و محمود، ميان رابطهي قديمي و وضع جديد اختصاص دارد، چه خوب درآورده و آنوقت حسرت بخوريم که با فيلمنامهاي بهتر، با داستاني که ميتوانست تماماش متمرکز بر همين موقعيت ويژهي همسر سابقي که براي انتقام تصميم ميگيرد مادرزن مرد شود، قدکچيان چه فيلم بهتري ميتوانست بسازد.
کامران قدکچيان ملودرامساز خوبيست. حسوحال برخي سکانسهاي کارهاي قديمي او را هنوز درخاطر دارم و حيف بود که او هم به صف کمديسازان اين سينما بپيوندد. موفقيت نسبي «فاصله» در گيشه، ميتواند او را به سينمايي که دوست دارد برگرداند.