نویسندگان: م. حقیقی، امیررضا کوهستانی
بازیگران: ترانه علیدوستی، م. حقیقی، اسماعیل خلج، قربان نجفی، سعید چنگیزیان، محمد عاقبتی و صابر ابر
اکران: ۱۳۹۱
قابل حدس بود که مانی حقیقی بعد از اوج «کنعان» و اثبات اینکه میتواند یک ملودرام را تأثیرگذار و درست تعریف کند، دوباره برگردد سراغ همان سینمای بازیگوش و پر نیشوکنایهای که دوستَش دارد. راستَش را بخواهید حتا فکر نمیکردم آن اخلاقگرایی و نگاه عمیق انسانی پشت سر «کنعان» را بشود اینجا سراغ گرفت. با این حال «پذیرایی ساده» با داستانی تکخطی که در نگاه اول کاملن «هیچانگارانه» بهنظر میرسد، هرچه پیش میرود یک اسکلت مستحکم شخصیتی برای دو آدم اصلیاش بنا میکند و جایی که لازم است به بهترین شکل این شخصیتسازیاش را به خدمت داستان درمیآورد. درواقع، کاوه و لیلا، دو آدم متفاوت با یک وظیفهی مشترک هستند که هرچه در مسیر داستان پیشتر میروند، جای خود را با هم عوض میکنند، و «مسیر»، آنها را تبدیل به آن دیگری میکند. چنین است که آن موقعیت ابزورد ابتدایی، در دقایق پایانی جای خود را به نگاهی انسانی (دوست ندارم بگویم اخلاقی) میدهد و حقیقی میشود همان سازندهی «کنعان» که داشتهها و نداشتههای روح آدمها برایش اهمیت داشت و اینکه امروز کجای جهان ایستادهاند. او شکل درست پیشبرد قصهای اینچنین را میداند.
مانی حقیقی و امیررضا کوهستانی با شخصیتهایی که خلق میکنند و سیر تغییر آنها در خردهقصهها، قصهی اصلی را ساختهاند، و برای همین، به تعداد زیادی موقعیت جذاب دراماتیک میرسند و روابطشان درست شکل میگیرد. چنین است که «پذیرایی ساده»، هرچند در فرم ادامهی منطقی «آبادان» و «کارگران مشغول کارند» است اما در محتوا امتداد مسیر فیلمسازی مانی حقیقی بعد از «کنعان» بهنظر میرسد. البته که «حقیقی قصهگو» را دوستتر دارم ولی همینجا هم او به نسبت دو فیلم نخستَش به پیرنگ و قصه و کاراکتر اهمیت میدهد و این فهم و اجرای درست، از سینمایی که به آن تعلق خاطر دارد، بهنظرم باارزش و مهم است.